hakkında

Uzatsan elini tutarsın denilen bulutlara yetişmiş yemyeşil dağların içinden çağlayan membaların buz gibi soğuk suların, sımsıcak yürekleri arasında gözlerimiz açıldı semaya. İhtişamlı manzarasıyla yaz kış gönüllerde taht kurmuş Van Gölü’ne uzanan yolların dönemeçli patikalarından sağa sola yalpalayarak yol aldık bir kararla. Durmadık, durmayacaktık… Ne yollar aştık, ne diyarlar geçtik uzanan yollarında şehr-i İstanbul’un. İlkokulda yorulmak bilmeden koştuk, lisede yürüdük derken nice hatıralarla dolu şehrimizi ardımızda bırakıp uçtuk şehr-i Kahire’ye hiç hesap etmediğimiz bir vakitte. Ne güzel kader diyerek seve seve başladık Ezher’e… Bir Arapça, bir edebiyat, bir yazı… Satır satır yazdı yüreğimizde saklı duyguların hikâyesini kalemler… Sükût eden lisana inat dile geldi misk kokulu harfler. Neşe saçan kelimeler buluştu birer birer. Mutluluktan cümleler uçuştu… Şehir şehir, sokak sokak, ev ev dolaştı tebessümler… Çünkü hayat paylaştıkça güzeldi! Karanlıklar koyu siyah renkte zehirli duman gibi bedenimizi; benliğimizi sarsa da inandık nurun hikmetine, gücüne… Biliyorduk ki güneş doğunca karanlık yok olacaktı, olmaya da mahkûmdu. Üzülmedik, gevşemedik, sığındık sığınılması gereken kapıya! Rahman’ın kapısına, mağfiretine… Umutlara yelken açtık çöl fırtınasından, denizin hırçın dalgalarından nakış nakış işleyen yüreklerimizin sabır diyarına… Sevdik bir kere sevilmesi gerekeni. Bulduk bir kere bulunması gerekeni… Bulmalı insan! Öğrenmeli… Hayat bulmak, bilmek ve bir de sevmekle güzel. Sevmeyi bilenlere… Sevilmek isteyenlere… En kalbi duygularımla, en içten sevgilerimle selam…